Παρουσίαση/Προβολή

(SOCTHEOL570) -  Εμμανουήλ Καραγεωργούδης

Περιγραφή Μαθήματος

Η περίοδος αυτή μελετά την ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος από την αυτοκέφαλη διοργάνωσή της έως σήμερα και την καταλυτική επίδραση των πολιτειοκρατικών αντιλήψεων της ευρωπαϊκής πολιτειολογίας στη λειτουργία της. Η πραξικοπηματική και αντικανονική ανακήρυξη των εκκλησιαστικών επαρχιών του νεοσύστατου ελληνικού κρατιδίου, το 1833, σε αυτοκέφαλη Εκκλησία από τον βασιλιά Όθωνα και τον αντιβασιλιά Μάουρερ, με τη σύμπραξη Ελλήνων πολιτικών και κληρικών θεολόγων, όπως του Θεόκλητου Φαρμακίδη, επέφερε ρήξη στις σχέσεις της Ελλαδικής Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον εγκλωβισμό της πρώτης στον ασφυκτικό κλοιό των πολιτειοκρατικών επιλογών της πολιτικής εξουσίας. Η ίδια σχεδόν κατάσταση συνεχίστηκε και μετά την κανονική χορήγηση του αυτοκεφάλου (Πατριαρχικός Συνοδικός Τόμος του 1850). Η Εκκλησία της Ελλάδος δεν κατόρθωσε να αποτινάξει τα θεσμοθετημένα πολιτειοκρατικά δεσμά της, μεταβληθείσα σε κρατικό διοικητικό θεσμό, οργανωμένο κατά τα πρότυπα των προτεσταντικών κονσιστορίων έως το 1923, όταν η διά του Καταστατικού Χάρτη του 1923 καθιέρωση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας ως «ανωτάτης εν τω κράτει εκκλησιαστικής αρχής», βελτίωσε το υφιστάμενο πολιτειοκρατικό καθεστώς, ωστόσο δεν εξουδετέρωσε τις παγιωμένες πολιτειοκρατικές διαθέσεις της πολιτικής εξουσίας, οι οποίες δεν έπαυσαν να εκδηλώνονται με εναλλασσόμενες εντάσεις και αντικανονικές παρεμβάσεις. Το 1977 ψηφίσθηκε από την Βουλή των Ελλήνων ο πρώτος αυτοτελής και συνταγματικά κατοχυρωμένος Καταστατικός Χάρτης της αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος σηματοδοτώντας μια νέα περίοδο στη ζωή και λειτουργία της.

Ημερομηνία δημιουργίας

Δευτέρα 25 Μαΐου 2026