Μάθημα : Ελληνιστική Αλεξάνδρεια: τοπογραφία, αρχαιολογία, και τέχνη.

Η διάλεξη εξετάζει πώς η ελληνιστική Αλεξάνδρεια «επινόησε» τις νεκροπόλεις της ως ενεργές μνημονικές τοπογραφίες: όχι ως κλειστούς χώρους θανάτου, αλλά ως σκηνοθετημένα περιβάλλοντα, όπου οι ζώντες επιτελούσαν τελετουργίες και επαναλαμβανόμενα μνημόσυνα, ανανεώνοντας δεσμούς οικογένειας, κύρους και συλλογικής ταυτότητας. Με άξονα τα πτολεμαϊκά νεκροταφεία της πόλης, συζητάται η υβριδική αρχιτεκτονική των υπογείων (αυλές, περιστύλια, ταφικές κόγχες), όπου η μνήμη της ελληνομακεδονικής «πατρίδας» συνδιαλέγεται με αιγυπτιακές πρακτικές και μετατρέπει τον τάφο σε «ταφικό ναό», σημείο συνάντησης ζώντων και νεκρών. Τέλος, η ταφική ζωγραφική (επιτύμβιες στήλες και πλάκες, εικονογραφικές και τεχνοτροπικές ιδιοτυπίες) αναδεικνύεται ως γλώσσα κοινωνικής διαφοροποίησης και διαπραγμάτευσης ταυτοτήτων σε μια πολυεθνοτική πόλη. Η διάλεξη δόθηκε το Σάββατο 17 Ιανουαρίου στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη Πειραιώς 138.