Μάθημα : ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

Η ονειροπόληση βρίσκεται στις δυνατότητες του ανθρώπου. Εμπεριέχει τη δημιουργία της τέχνης. Ο καλλιτέχνης δημιουργεί ονειροπολώντας με οδηγό την ποιητική του ικανότητα.

Έναυσμα για ονειροπόληση,

δύο πίνακες του Καταλανού ζωγράφου Σαντιάγο Ρουσινιόλ (1861-1931) με θέμα τους κήπους του Αρανχουέθ.

και το δεύτερο μέρος "Adagio - Αργά" από το "Κοντσέρτο του Αρανχουέθ για κιθάρα και ορχήστρα" του Χοακίν Ροδρίγο (1901-1999). Παίζει κιθάρα ο Τζον Ουίλιαμς και τον συνοδεύουν μέλη της Ορχήστρας τη

Μιλοφίλη Ιωαννίδου: "Στο μονοπάτι της Υγείας". Μέταλλο, ψημένος λευκός πηλός, πυρρόχρωμα.

Κάτω αριστερά, διακρίνουμε και το έργο της Γιούλας Χατζηγεωργίου "Εμείς το λέμε οικείο, εσείς;"

Από την πρόσφατη επίσκεψη συντελεστών του μαθήματός μας, εκπαιδευτών και εκπαιδευομένων, στην Έκθεση Γλυπτικής του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος στον αύλειο χώρο του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου Αθήνας.

Διαπίστωσα με μεγάλη χαρά την ενασχόληση αρκετών εκπαιδευομένων μας με τα Γράμματα και τις

Ισραηλίτισσα μάνα και κόρη. Νότιο Ισραήλ.

Παλαιστίνια μάνα και κόρη. Γάζα.

Μην μου καταλογίζετε πως κρατώ ίσες αποστάσεις∙ δεν είμαι πολιτικάντης. Δεν κρατάς ούτε ίσες ούτε άνισες αποστάσεις από την ανθρώπινη δυστυχία και απόγνωση, δεν κρατάς καμία απόσταση. Βγαίνεις απ’ το «τομάρι» σου και αγωνίζεσαι να τις εξαλείψεις.

Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη σε δύο μονολόγους από τις "Τρωάδες (Τρωαδίτισσες)" του Ευριπίδη. Αποσπάσματα από την παράσταση του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Αγρινίου "Εκάβη,

Χανς Άντερσεν Μπρεντεκίλντε: Δασώδες μονοπάτι το φθινόπωρο, περ. 1902.

Στις αρχές του 20^ου αιώνα, η τέχνη της φωτογραφίας άρχισε να κερδίζει δημοτικότητα, έτσι οι ζωγράφοι επέλεξαν να απεικονίζουν πιο ρεαλιστικές εικόνες που προσέγγιζαν τις φωτογραφίες. Αυτός ο πίνακας, αν και «ρομαντικά» όμορφος, προσεγγίζει πολύ περισσότερο την αληθινή ζωή συγκριτικά με εκείνους της προγενέστερης, ρομαντικής περιόδου. Οι αναλογίες είναι κανονικές και τα χρώματα όχι πολύ ζωντανά, κοντά στην πραγματικότητα. Μπο

Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (1770-1827) ήταν γερμανός μουσουργός, μία από τις κορυφαίες μουσικές προσωπικότητες όλων των εποχών. Με το σημαντικό σε ποιότητα και ποσότητα έργο του, γεφύρωσε την Κλασική με τη Ρομαντική περίοδο της Δυτικής μουσικής. Ο Mπετόβεν ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό στην πρόσκληση του θεάτρου Μπεργκ της Βιέννης, να γράψει τη μουσική του «Έγκμοντ», μιας τραγωδίας του μεγάλου ποιητή Γκαίτε. Στην ιστορία του Γκαίτε, ο Κόμης Έγκμοντ των Κάτω Χωρών ηγείται μιας επανάστασης εναντίον τ

Σε πρόσφατη άσκησή μας, μιλήσαμε για τις υψίφωνες "Ντίβες της Τέχνης" κι εκείνες "της Φωνής". Ας δούμε αν μπορούμε να τις ξεχωρίσουμε, απολαμβάνοντας την έξοχη απόδοσή τους στην ίδια άρια. Και για να μην ξεχνούμε την ιταλική όπερα, επέλεξα την άρια της Λεονώρας "Mε του έρωτα τα ρόδινα φτερά - D' amor sull' ali rosee" από την 4η Πράξη της όπερας του Τζ. Βέρντι " Ο τροβαδούρος - Il trovatore".

LEONORA

Vanne... lasciami,
né timor di me ti prenda.
Salvarlo io potrò, forse.
Timor di me?... Sicura,
presta

Ο χορός δεν είναι μόνο μια φυσική δραστηριότητα, αλλά εκδήλωση του ενσαρκωμένου εαυτού, που είναι το σώμα. Είναι λόγος, ψυχή και πνεύμα. Πέρα από αυτό, ο χορός δεν είναι απλώς μια τέχνη που δίνει έκφραση στην ανθρώπινη ψυχή μέσω της κίνησης, αλλά η βάση μιας πλήρους σύλληψης της ζωής.

Κι αφού η πρώτη διάσταση του έρωτα - πώς να το κάνουμε; - είναι το σώμα, ποια τέχνη μπορεί να εκφράσει τον έρωτα καλύτερα απ' τον χορό;

Απόσπασμα από την χορογραφία της Α. Πρελιοτσάι "Το πάρκο" με την Α. Ρεναβάν κα

Με την παρούσα ανάρτηση ολοκληρώνω την εκ μέρους μου απότιση φόρου τιμής στους τεράστιους καλλιτέχνες που με γέμισαν με αστείρευτη θετική ενέργεια στην παιδική μου ηλικία.

Όσοι "σκαμπάζουν" από την υποκριτική τέχνη, γνωρίζουν ότι το δυσκολότερο είδος για τον ηθοποιό είναι η κωμωδία. Απαιτεί απόλυτο συγχρονισμό στις ανταλλασσόμενες "ατάκες", σπιρτόζικη διάθεση, φυσικό παίξιμο, ενίοτε με "ένα τόσο δα παραπάνω"- όχι περισσότερο - και πάνω απ' όλα -ας μην ξεχνάμε το θεμέλιο κάθε καλλιτεχνικής δημιου

Το παιχνίδι της σκιάς με το φως στο θέατρο σκιών έχει υποστηριχθεί πως αντικατοπτρίζει το πέρασμα από την επίγεια στη μεταθανάτια ζωή. Το πανί που επιτρέπει να φαίνονται μόνο φιγούρες χωρίς λεπτομέρειες διαχωρίζει την ύλη από το πνεύμα.

Ο Καραγκιόζης επίκαιρος, μαχητικός και διαχρονικός απασχολεί ουσιαστικά τον χώρο της προσχολικής αγωγής ως μορφή λαϊκού θεάτρου με μεγάλη παιδαγωγική αξία. Εκφράζει τον αγώνα του καλού εναντίον του κακού μέσα από τη σάτιρα.Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι των παιδαγωγικώ

Πέρα από τις όποιες στερεοτυπικές διακρίσεις των ποικίλων μορφών Τέχνης, το θεμέλιο κάθε μεγάλου, κάθε γνήσιου καλλιτέχνη είναι ένα: η αλήθεια της ψυχής του.

Bloody Hawk (Νίκος Κίτσος) : "To εικοσάλεπτο" από το άλμπουμ "1 ΕΥΡΩ".

Μια ανατριχιαστική hip hop ιστορία αυτοκριτικής που είναι αριστοτεχνικά φτιαγμένη για να κλιμακώνει τα συναισθήματα, με συνοδεία πιάνου, ξεσπώντας σε μια ορμή από ρυθμό και ρίμες.

Aντί του μίσους μας, αξίζουν "πολλά απ' τα χιλιάρικά μας" αυτοί που "άλλη μια μέρ