Μάθημα : ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

Φαντάσου ότι περπατάς σε δρόμους γεμάτους γέλια, χρώματα και μυστηριώδεις σκιές. Στην καρδιά αυτού του παιχνιδιού συναντάς τον Φ.Πεσσόα, σαν σκηνοθέτη που αφήνει τις μάσκες του να ζουν μόνες τους. Με τις μάσκες του αρχίζεις να συνομιλείς, τις δοκιμάζεις.

Στο I Took OffThe Mask τραβάς τη μάσκα και κοιτάζεσαι στον καθρέφτη· βλέπεις το παιδί που ήσουν, κρυμμένο κάτω από χρόνια σιωπής, και για μια στιγμή νομίζεις ότι ξέρεις ποιος είσαι. Αλλά η μάσκα ξαναφοράται απαλά, σαν να σου ψιθυρίζει: «Το παιχ

Το «Καρναβάλι των ζώων» είναι μια χιουμοριστική ορχηστρική σουίτα για μικρή ορχήστρα και δύο πιάνα του Γάλλου συνθέτη του Ρομαντισμού Καμίγ Σεν-Σανς (1835-1921). Ο ευρυμαθέστατος Σεν-Σανς ασχολήθηκε με ποικίλες μουσικές φόρμες και ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα συγκαταλέγεται η όπερα «Σαμψών και Δαλιδά», με την οποία έχουμε ασχοληθεί στην άσκηση του μαθήματός μας για τον ερχομό της άνοιξης ( https://tinyurl.com/zy7pfrn2 ), και το «Καρναβάλι των ζώων».  Η σουίτα αυτή παραπέμπει σε ένα φανταστ

Υπάρχουν συζητήσεις που τελειώνουν τη στιγμή που αποχαιρετιόμαστε και άλλες που συνεχίζουν να μας ακολουθούν. Μια τέτοια συζήτηση με έναν φίλο με οδήγησε ξανά σε σκέψεις γύρω από τον ρόλο της τέχνης στη ζωή μας.

Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα συχνά μοιάζει αποσπασματική, γρήγορη και εξαντλητική, η τέχνη επανέρχεται επίμονα ως ένας χώρος παύσης και στοχασμού. Ένας χώρος όπου ο χρόνος επιβραδύνει, όπου η εμπειρία δεν μετριέται με αποδοτικότητα, αλλά με παρουσία.

Μπορεί, άραγε, η τέχνη να μα

Πότε είναι καλύτερα να ζεις και πότε να πεθαίνεις; Αξίζει η ζωή όταν έχεις σταματήσει να ‘’ΖΕΙΣ’’; Για κάποιους αυτά τα ερωτήματα αποτελούν στοχαστικά διλήμματα, ενώ για άλλους η απάντηση είναι πιο απλή από όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Ο θάνατος δεν μοιάζει καθόλου τρομακτικός για έναν άνθρωπο όταν βιώνει τον έσχατο πόνο, όταν νιώθει πως το νόημα της ζωής του έχει χαθεί ή όταν έχει ζήσει την απόλυτη πλήρωση και την ακολούθησε το απόλυτο κενό, τότε μπορεί να είναι λυτρωτικός και αυτό που αποζητά

Η  διεθνούς ακτινοβολίας ηθοποιός Κατίνα Παξινού (1900-1973),  η πρώτη μη Αμερικανίδα ηθοποιός που τιμήθηκε με Όσκαρ, όπως και η πρώτη από την Ελλάδα, είχε γενικά πολύ πλούσιες εκφραστικές δυνατότητες που της επέτρεπαν να ερμηνεύει όχι με δυσκολία δραματικούς ρόλους κάθε θεατρικού ύφους, από την αρχαία ελληνική τραγωδία μέχρι το μπρεχτικό θέατρο. Επίσης, η μουσική της καλλιέργεια της επέτρεπε να χρωματίζει τη φωνή της ώστε ν΄ αναδεικνύεται η εκφραστικότητα και η ευαισθησία έντονα καθώς και ο

Με αφορμή την πρόσφατη δημοσίευσή μας στο Journal of Medical Education and Curricular Development σχετικά με την προσπάθεια καλλιέργειας ενσυναίσθησης μέσω του παρόντος μαθήματος ( βλ. έγγραφο DOI: 10.1177/23821205251405320 στο χαρτοφυλάκιό μας , https://tinyurl.com/5f5m6h7n  )  και, καθώς ο χρόνος που φεύγει, παίρνει μαζί του κάθε τι παλιό, ενώ τα Χριστούγεννα σηματοδοτούν το καινούργιο στις ζωές όλων μας, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας δυο τραυματικές εμπειρίες μου με συναδέλφους με επίπεδα εν

Όσο περισσότερο ο πολιτισμός μας μιλά για τα Χριστούγεννα, τόσο λιγότερο φαίνεται να τα κατανοεί. Η υπερπληθώρα λόγου, εικόνων και συναισθηματικών υποκατάστατων δεν μαρτυρεί εγγύτητα με το νόημα, αλλά αμηχανία απέναντί του. Διότι τα Χριστούγεννα δεν είναι απλώς μια «χαρούμενη αφήγηση»· είναι ένα γεγονός που φέρει υπαρξιακές, οντολογικές και ηθικές συνέπειες, οι οποίες, αν ληφθούν σοβαρά, καθιστούν τον άνθρωπο λιγότερο βέβαιο για τον εαυτό του και περισσότερο υπεύθυνο για τον άλλον.

«Καλά Χρισ

Ο ζωγράφος στην Ανατολή, Νικόλαος Γύζης

Με αφορμή τη σχετική διάλεξη – συζήτηση στο πλαίσιο του μαθήματος «Ανθρωπιστικές Αξίες & Σύγχρονη Ιατρική» για τη σχέση γονέων και παιδιών, ενδιαφέρουσα θα ήταν ίσως η προσέγγιση του θέματος μέσω της ζωγραφικής. Παρατηρώντας έργα τέχνης γνωστών – και λιγότερο γνωστών – καλλιτεχνών συμπεραίνει κανείς ότι η ιδιαίτερη σχέση και αλληλεπίδραση των παιδιών με τους γονείς τους έχει απασχολήσει την τέχνη και έχει απεικονιστεί πολλάκις. Καθημερινές οικογενειακές

Με αφορμή τις «Λευκές Νύχτες» του Φ. Ντοστογιέφσκυ

Μου είπε να το διαβάσω σε μια νύχτα «είναι μικρό», «σύντομο», όπως το θέμα που αγγίζει. Δεν κρατάει πολύ, μόνο τόσο ώστε να σου καταφέρει ένα μόνιμο σημάδι. Το διάβασα λοιπόν- πώς θα μπορούσα να του χαλάσω εγώ χατίρι; Η ιστορία αρχίζει- και σαν το όνομα του συγγραφέα, σαν η αισθητή μελαγχολία της γραφής να σε προϊδεάζει πως το τέλος δεν θα είναι είναι χαρμόσυνο… Εδώ σφάλλεις. Τι πιο χαρμόσυνο από μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας; Μια στιγμή… Αυτ