Μάθημα : ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

link τραγουδιού

Με αφορμή την παρουσίαση της περασμένης Τετάρτης και κατόπιν συνεννόησης με την Κα Γιάνναρη, αναρτώ ενα τραγουδι μου γραμμένο για ένα κοντινό μου οικογενειακό προσωπο που πρόσφατα διαγνώστηκε με πολλαπλό μυέλωμα. Στο τραγούδι παρουσιάζω, με ίσως έναν απαισιόδοξο τόνο, τα συναισθήματα που είχα δίπλα σε αυτο το άτομο κατα την υποψία, την διάγνωση και την αρχή της θεραπευτικής αγωγής.

Στίχοι:

Μόλις που σ’έκλεισα, έβγαλε ήλιο

Κάτω απ´τις Άλπεις στην Γαλλία

Μια γειτονιά μικ

    Αν ένας πολίτης αισθάνεται έντονα ότι η συμπεριφορά της κυβέρνησής του είναι ανεπανόρθωτα ανήθικη, τι ακριβώς πρέπει να κάνει - να αφιερώσει όλες του τις δυνάμεις για να επηρεάσει την κοινή γνώμη ή να αποσυρθεί για να περιμένει καλύτερες εποχές; Τι γίνεται με τους καλλιτέχνες, των οποίων η αναγνωρισιμότητα τους επιβάλλει μια ειδική υποχρέωση να ασκούν την επιρροή τους υπεύθυνα - θα πρέπει να συνεχίσουν να εμφανίζονται με την ελπίδα ότι το κοινό θα προσελκυθεί από  τις ανθρωπιστικές τους απόψ

Picasso, The Blue Room,1901

Οικείος παρακμή

Περίεργη αίσθηση
η τόση συμφιλίωση με την παρακμή
-αιώνια συγκάτοικος-
Έμαθα να μετράω
τα βράδια για να κοιμηθώ
αντί για προβατάκια
τις ρωγμές στους τοίχους
κι όμως δεν έβγαιναν ποτέ οι ίδιες
Έμαθα να γράφω
πάνω στη σκόνη
πάντα τις ίδιες συλλαβές
μήπως τις ξεχάσω
Έμαθα να ακούω στη σιωπή
φαντάσματα φωνές και γέλια
πότε να με περιγελούν
και πότε σαν Άτλαντες

να συγκρατούν
το ετοιμόρροπο ταβάνι
Έμαθα να αγνοώ
στην άλλη άκρη του καθρέφτη
τη μονόφθαλμη
θωριά της μοναξιάς μ

Ο Σοβιετικός συνθέτης Ντμίτρι Σοστακόβιτς (1906-1975,  https://tinyurl.com/498jdv2t  ,   https://tinyurl.com/f98y5x2r  ) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 20ού αιώνα, με πολύ μεγάλη εργογραφία. Ο Σοστακόβιτς συνέλαβε και  επεξεργάστηκε την 10^η Συμφωνία του το καλοκαίρι του 1953, εντατικά εργαζόμενος σε Μόσχα και Κομάροβο, και ολοκλήρωσε την αποτύπωσή της σε παρτιτούρες τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς. Η 10η Συμφωνία «στηρίζεται σε μια μεγάλη, τελικά καταφατική ιδέα της ζωής» και είνα

Στην ταινία <<Αισθάνομαι ζωντανός>> βλεπουμε πως αλλάζουν οι προτεραιότητες του πρωταγωνιστή, όταν μαθαίνει κάποια συνταρακτικά νέα που κλονίζουν τους βασικούς πυλώνες της ζωής του. Η στάση προς την ζωή είναι ίσως κάτι καίριο, αφού με κύριο άξονα αυτήν παίρνουμε αποφάσεις που κρίνουν πώς θα την βιώσουμε σε οποιαδήποτε μοναδική έκφανσή της. Στην καθημερινότητα συχνά ακούμε απλώς ή λέμε και εμείς οι ίδιοι (αρκετές φορές ίσως και μηχανικά χωρίς να αναλογιζόμαστε σε βάθος την συγκεκριμένη πρόταση),

Συνεχίζοντας στο μάθημά μας την ενασχόλησή μας με τη μουσική του Γκούσταβ Μάλερ (1860-1911, https://tinyurl.com/3xtraxt2 ,  https://tinyurl.com/yenc3e3v ,  https://tinyurl.com/ne6je7ue ), θα αγγίξουμε την πιο προσιτή συμφωνία του, την 4η, μέσα από το αργό, τρίτο μέρος της.

Κριστίν Γουότεργουορθ: Φθινοπωρινή λάμψη

Αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση η 4η Συμφωνία στον κανόνα των συμφωνιών που ολοκλήρωσε ο Γκούσταβ Μάλερ, ορόσημο στο αρχικό κύμα των έργων που κοντολογίς εντάσσονται στο κλίμα της ποι

                                                                 Μανώλης Κουνδουράκης 

Η σοβαρότητα ενός δέντρου.

Η σοβαρότητα ενός ζώου.

Η σοβαρότητα ενός παιδιού.

Μάλλον χρειάζεται να εξηγηθεί τι εννοεί ο ποιητής με τις παραπάνω τρεις προτάσεις.

Αν εννοούμε, με την λέξη “σοβαρότητα”, την προσοχή που δίνει κάτι σε αυτά που το αφορούν, τότε…

ο τρόπος που στρέφει τα φύλλα του ένα δέντρο προς τον ήλιο είναι μία σοβαρή υπόθεση για το ίδιο το δέντρο

ή ο τρόπος που γλύφει μία γάτα την γούνα τ

Ο αυτοσαρκασμός είναι ίσως το πιο ευγενικό όπλο που διαθέτουμε απέναντι στις αδυναμίες μας. Όταν μπορούμε να γελάσουμε με τις αστείες μας στιγμές ή τις μικρές μας “τραγωδίες”, δείχνουμε ότι δεν τις αφήνουμε να μας καθορίσουν. Είναι μια στάση που αποφορτίζει, μας κάνει πιο ανθρώπινους και μας φέρνει πιο κοντά στους άλλους.

Ο αυτοσαρκασμός δεν είναι απλή σάτιρα, είναι πολιτισμός αλλά και μια βαθιά τέχνη ταυτόχρονα που προϋποθέτει την τόλμη να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τον καθρέφτη της αδια

Πόσες φορές έχουμε κοιτάξει έναν πίνακα και σκεφτήκαμε «αν μπορούσα να μπω μέσα…»;

Αυτοπροσωπογραφία με καπέλο από τσόχα – Βίνσεντ Βαν Γκογκ, 1887

Η ταινία animation «No Blue Without Yellow» του Πολωνού Ματσιέκ Γιανίτσκι κάνει ακριβώς αυτό. Μας επιτρέπει να ταξιδέψουμε στον κόσμο του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, να περπατήσουμε μέσα στα χρώματα και τις μορφές του και να ζήσουμε την τέχνη του με έναν εντελώς νέο τρόπο. Μας φέρνει τόσο κοντά στην ψυχή του καλλιτέχνη που σχεδόν μπορούμε να νιώσουμε τα σ