Μάθημα : ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ & ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

Μια Υπέροχη Ανάρτηση Κυρία Γιάνναρη γεμάτη ερεθίσματα για προβληματισμό! ... Το τραγούδι "Θέλω να απελευθερωθώ" (I Want to Break Free) -των Queen, αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς ύμνους στην ιστορία της ροκ... ύμνος στη διαφορετικότητα, στην απελευθέρωση και την αυτοδιάθεση... Το βίντεο κλιπ του θρυλικού τραγουδιού  είναι μια άμεση παρωδία της δημοφιλούς Βρετανικής σαπουνόπερας "Coronation Street"...Οι ρόλοι των μελών στο βίντεο... κάθε μέλος του συγκροτήματος μεταμφιέστηκε σε γυναικείο χαρακτήρα που παρέπεμπε σε φυσιογνωμίες της σειράς εκείνης της εποχής... η ερώτηση σας αν το συγκεκριμένο τραγούδι και το βίντεο αυτού μας κάνει να σκεφτούμε ότι ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ρόλους… ίσως και η ελευθερία να είναι απλώς ένας ακόμα ρόλος... σε μένα την απάντηση την δίνει ο Υπέροχος Μαχάτμα Γκάντι με την βαθιά φιλοσοφική άποψη για τον ορισμό της Ελευθερίας -Ευτυχίας... Η Αρμονία Σκέψης, Λόγου και Πράξης... αυτό σημαίνει Ελευθερία ...όταν αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που λες και αυτό που τελικά κάνεις βρίσκονται σε αρμονία... έτσι ώστε να μην χρειάζεται να υποκρίνεσαι ή να φοράς προσωπεία... όταν η εξωτερική σου συμπεριφορά ταυτίζεται με τις εσωτερικές σου πεποιθήσεις...Όταν στα "πρέπει" της κοινωνίας δίνει τη θέση του το "θέλω" της ψυχής μας... τότε είμαστε πραγματικά Ελεύθεροι!... Όμως τελικά η ύπαρξη της «κρυφής» πλευράς μας είναι ο πραγματικός μας εαυτός ή απλώς ένα κομμάτι του; ...Η άποψη μου είναι ότι η κρυφή πλευρά είναι ένα ζωτικό κομμάτι και όχι το σύνολο της ύπαρξής μας. Αυτό που κρύβουμε περιέχει συχνά τις επιθυμίες, τους φόβους ή τα ταλέντα που καταπιέσαμε για να γίνουμε αποδεκτοί. Είναι η "πρώτη ύλη" μας, αλλά όχι ολόκληρο το έργο... Η κοινωνική μάσκα... είναι οι κοινωνικές δεξιότητες... είναι το πρόσωπο που δείχνουμε έξω και δεν είναι απαραίτητα ψεύτικο... είναι το εργαλείο μας για να επικοινωνούμε και να επιβιώνουμε. Η Ολότητα, ο πραγματικός εαυτός είναι μάλλον ο "διαιτητής" ανάμεσα σε αυτά τα δύο, είναι η δύναμη που γνωρίζει και τις κρυφές ορμές και τις κοινωνικές υποχρεώσεις και επιλέγει πώς θα δράσει. Αν ο πραγματικός μας εαυτός ήταν μόνο η κρυφή πλευρά τότε θα ήμασταν απλώς έρμαια των ενστίκτων μας... Αν ήταν μόνο η φανερή, θα ήμασταν ρομπότ. Η αλήθεια βρίσκεται στη σύνθεση. Η ενσωμάτωση της κρυφής πλευράς δεν σημαίνει να γίνεις έρμαιο των παρορμήσεών σου, αλλά να δώσεις χώρο και φωνή σε όσα καταπιέζεις, ώστε να μην είσαι "ρομπότ" των κοινωνικών προσδοκιών. Η ενσωμάτωση είναι πράξη αυτογνωσίας και ελευθερίας, όχι έλλειψη ελέγχου. Είναι η μετάβαση από το "πρέπει" στο "είμαι"... Πως όμως δεν θα χάσουμε την αυθόρμητη, παιχνιδιάρικη πλευρά του εαυτού μας, το χιούμορ, τις φωτεινές, ιδιαίτερες πλευρές μας... την συναισθηματική μας ελευθερία; ... για μένα η απάντηση κρύβεται στην συναναστροφή με ανθρώπους που μας εμπνέουν και στις καλές τέχνες που μας απελευθερώνουν γιατί βγάζουν έξω την ελευθερία μας η οποία ανθίζει εκεί που νιώθουμε ασφαλείς να γελάσουμε, να κλάψουμε, να μουτζουρωθούμε και να δημιουργήσουμε μέσα από την καρδιά μας!

Ευχαριστώ πολύ για το εύστοχο και βαθιά στοχαστικό σχόλιο. Η οπτική αυτή ανοίγει πραγματικά ένα χώρο σκέψης γύρω από την έννοια της ελευθερίας, της αυθεντικότητας και της σύνθεσης των πλευρών του εαυτού μας. Είναι από εκείνες τις σκέψεις που δεν μένουν απλώς σε μια απάντηση, αλλά συνεχίζουν να δουλεύουν μέσα μας. Το I Want to Break Free ίσως μας θυμίζει ότι η ελευθερία δεν είναι απλώς η απόρριψη των ρόλων, αλλά η συνειδητή επιλογή τους. Δεν είναι ότι παύουμε να έχουμε ρόλους , όλοι ζούμε μέσα σε κάποιους, αλλά ότι παύουμε να τους φοράμε σαν μάσκες που μας πνίγουν. Μου άρεσε ιδιαίτερα η ιδέα ότι ο πραγματικός εαυτός είναι ο «διαιτητής» ανάμεσα στην κρυφή πλευρά και την κοινωνική μας εικόνα. Ίσως η ελευθερία να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στην επίγνωση. Στο να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε μέσα μας, αλλά και στο να επιλέγουμε πώς θα εκφραστούμε προς τα έξω χωρίς να προδώσουμε τον πυρήνα μας. Και ίσως γι’ αυτό η τέχνη και οι άνθρωποι που μας εμπνέουν έχουν τόσο μεγάλη σημασία. Δημιουργούν έναν χώρο όπου μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς φόβο, να παίξουμε, να γελάσουμε, να συγκινηθούμε, να εκφραστούμε.

Καλησπέρα Μαρία. Εμένα μου έρχεται στο μυαλό , μία από τις πιο περίεργες διατυπώσεις, που έχω ακούσει για το θέμα. Η διατύπωση είναι του κου Αρθούρου Ρεμπώ , και λέει .... " το εγώ είναι ένας άλλος ".